2 yıl oldu. 730 gün boyunca her aklıma geldiğinde gözlerim sulandı, burnumun kemiği sızladı. Her sıkıldığımda, güzel olan şeyi paylaşmak istediğimde, anneler gününde, doğumgününde, doğumgünümde başkalarının önemli günlerinde senden telefon bekledim. Bazı akşamlar rüyama girdiğinde dünyanın en mutlu insanı oldum.
Önemli toplantılarıma hayır duanı almadan girmeye hala alışamadım. Tıpkı kandillerde evin telefonunu çevirdiÄŸimde babamın sesini duymaya alışamadığım gibi. Karadeniz’e bilet almaya elim bile varmıyor, seni büyüdüğüm evin kapısında görmek istiyorum çünkü hala. SoÄŸuk bir mermerle çevrili bir toprak parçasında deÄŸil.
O çok sevdiÄŸim ıspanaklı börekler senin elinden olmayınca birer kor parçasına dönüşüyor. Ä°pek eÅŸarplar bile canımı acıtan birer nesneye dönüştü . “Annem beÄŸenir” diyerek alamayacağımı biliyorum artık hayatım boyunca.
Bendeki sarı kafalı , çırpı bacaklı çocuk seninle beraber toprağa girdi.Üstünden iki sene geçti acın küllenmedi , küllenmeyecek.
Seni hala çok seviyorum.
3 Yorum
Enson 1998 senesi Samsuna gittiydim. Kisa sürelerle gidebiliyordum o aralar. Bir gün Telefon actin annemle konusturken telefonu bana verdiydi. Sen bana: “Abi ben senin kadar göremiyorum kiskaniyorum seni” dedin. 7 sene gidemedim, göremedim, koklayamadim. Lakin omuzlarimin düstügü en umutsuz zamanlarimda mektuplari düstü posta kutuma. Gidemiyordum ama O yanima geliveriyordu sanki…! Kaybettikten sonra Babamizda benden istedigi mektuplariyla ondan mektup aldi.
Kaybettigimizde orada degildim yetisemedim, göremedim. Bu yüzden olsa gerek: Annem hala evimizde ben gurbetteyim. Firsat bulup gidemiyorum sanki….!
Bence biryerlerden bizi görebiliyor ve yanimizdadir hep yine. Topragin bol, Mekanin Cennet olsun Gül yüzlü Cicek kokulu ANNECIGIM…..!
June 17th, 2008 11:36 pm tarihinde yazılmış
ben napımpeki hergün bomboş hüzün kokulu ewin kapısını acmak nedir bilirmisiniz ayaklarınız gitsede
ruhunuz hep geri kaçar
artık o gül koku yok kalmamış ewde seni karşılayan soğuk bir hüzün war
dolaplarda çiçek kokusu kalmamış nem war boÅŸluk war bazende öfke war. bazen oturup bekliyorum belki gelir diye ama yok gelmiyo iÅŸte içim burkuluo nefesim daralıo mutfakta yemek yaparken oturduÄŸu sandalyeye oturamıyorum içim acyo yüreÄŸim sızlıyo nefes alamıyorum anne kokun bitti ewde anne seni cok özlüyorum seninle konuÅŸuyorum bazen beni duyuyormusun beni anlıyormusun sana cok ihtiyacım war annem benim biliyorum sen bizi hep görüyosun ama hiç biÅŸey eskisi gibi deÄŸil anne sen miÅŸÅŸin bizi ayakta tutan senmiÅŸsin bizi birbirimize baÄŸlayan sen bazen rüyamda görüyorum doyasıya sarılmak istiyorum ama gidiyorsun anneeeeee kollarımı bomboÅŸ bırakıp gidiyosun anne seni hep bekliyorum anne nolur hergece gel rüyalarıma anne seni çok sewiyorum zamansız boÅŸ bıraktın kollarımızı zamansız ayırdın bizi o mis kokundan… sen bizim herÅŸeyimizsin annem herÅŸeyimizsin…
July 4th, 2008 12:56 pm tarihinde yazılmış
ağlattınız beni sabah sabah
July 20th, 2008 1:45 pm tarihinde yazılmış
Yorum Bırakın