Korkuyorum. Bir gün uyanacağım ve hiç uyuyamayacağım diye. Her sabah “Åžu projeyi bitirmem lazım” diye uyanıyorum. Huzurlu uyku uyuyabildiÄŸim gece sayısı bu yıl iki elin parmaklarını geçmez. Her zaman bir yerlere yetiÅŸmem, ya da bir ÅŸeyi yetiÅŸtirmem gerekiyor çünkü. Bütün bunların üstüne evdeki “ah-pek-uslu-kısırlaÅŸtırıldıktan-sonra” hayvanının ciyaklamaları artık uyumaya karar verdiÄŸim, “Bugün iÅŸe geç gideyim skerim projesini de iÅŸini de” dediÄŸim bir günde sinir zıplatıp ister istemez evi erken terk etmenize yol açabiliyor.
Ä°ÅŸ yetiÅŸtirmek zorunda olmadığım bir gün gelse. Dışarıda tıpır tıpır yaÄŸmur yaÄŸsa. Ya da yeni kesilmiÅŸ çimen kokularının odayı doldurduÄŸu bir öğleden sonrası olsa. Panjur-perde yarıya kadar inik olsa. Ä°ÅŸte o loÅŸlukta “Uyku kardeÅŸim ver elini”.
Yorum Bırakın