cokbiliriz.biz

Çok Olmuş

Osman Kenobi — Tue, 17 Jun 2008 09:32:27 +0000

Her blog yazarı zaman zaman tıkanır bir şey yazası gelmez. Sonra da ay kusura bakmayın çok oldu yazmayalı diye geri dönüş yazısı yazar benim takip ettiğim kadarı ile. Kimseyi tatmin etme ve okunup okunmama gibi bir derdim olmadığı için başka şeyler için çok olmuş diyeceğim ben.

Toplu bir su birikintisine girmeyeli. (Havuz, deniz, göl, küvet)
Klasik müzik dinlemeyeli (Şimdi Adagio for strings çalıyor geri planda bunu yazarken)
Bir şeyler pişirmeyeli (Dün osso bucco yaptım üstüne evde maydonoz sevmeyenler olduğu için gremolata yapmadım, kereviz de yoktu ama fena olmadı.)
Bir kitaba takılıp bir günde bitirmeyeli (Son aldığım 4-5 kitap cacık çıktı, hala düzgün kitap arıyorum)

Bir daha çal Mark

Osman Kenobi — Tue, 17 Jun 2008 09:25:37 +0000

Küçüğüm. Hem de daha çok küçük. Okuma yazmayı bilmiyorum daha diyeyim siz anlayın. Elektroniğe ve müziğe çok meraklı büyük ağabeyim bir gün bir sürü elektrikli alet ve pikap getiriyor eve. Daha sonra onlarla bir müzik dükkanı açacak. Önce o aletlerin ışıklarında kendimden geçiyorum.

O yassı siyah şeylerin bir yere konulup üstüne bir kol bırakılması ile çıkan müziğe aşık oluyorum. Bir gün erkenden kalkıp ilk plak çalma denememi gerçekleştiriyorum. Evet, ilk ırzına geçtiğim plak bu aynı zamanda. Ağabeyimden sağlam bir azar işitiyorum. Aletlere el sürmem yasak. “İstediğini getir ben çalayım sana” diyor. Mavi bir plak seçiyorum. Üstünde çok güzel bir zarf var. Maviyi hep çok sevmişimdir.

“Ooooo” diyor ağabeyim. “Aferin. Güzeldir bak bu.” Çıkan sesler çok hoşuma gidiyor. Sonradan adının “Lady Writer” olduğunu öğreneceğim şarkıya hasta oluyorum. Defalarca çaldırıyorum o plağı.

Yıllar geçtikce bütün albümleri teker teker ezberliyorum. Lisede herkes Guns and roses ve Metallica dinlerken ben kendi çektiğim Dire straits karışıklarını dinliyorum. Alchemy deki Sultans of Swing solosu basket maçlarına çıkmadan önceki heyecanımı kesmek için en çok dinlediğim şey oluyor.

On Every Street kendi müzik dükkanımız olmasına rağmen istanbul daki 15 tatilde parasını verip aldığım ilk cd lerden biri. Hala arada sevip okşuyorum kendisini. Bir bira ile dinlemeyi en sevdiğim şey Dire Straits oluyor hayatımda. Hiç bir zaman vazgeçemiyorum.

Aradan yıllar geçiyor. Bütün diskografi bilgisayarımda. Knopfler’ın Türkiye’ye geleceğini duyunca ilk işim biletimi almak oluyor. Setlistini de bulup buluşturup günlerce dinliyorum. Elemanlarımdan birisi “Abi şu konserden sonra bir ay dinlemesek bunları” diyor.

Beklenen gün geldi. Biraları Dire Straitssiz içip konsere giriyorum. Boğazda yapış yapış terliyim. Country e kayan solo kariyer şarkılarından hazzetmesem de hayatımda en çok yapmak istediğim şeylerden bir tanesi gerçekleşiyor. Sultans of Swing solosu atılırken gözlerimi kapatıp kendi kendime gülümsüyorum. Hayatımın bundan sonraki evresinde biraz heyecan duymam icin bana kırmızı gitarı ile gaz veriyor sahnedeki yaşlı adam sanki. Belki o kadar kötü değildir her şey?

Müzik dinlemek

Osman Kenobi — Mon, 07 Apr 2008 08:52:57 +0000

Evde müzik dinlemek benim için yapacak hiç bir şeyin olmaması demek. En fazla huzur bulduğum şeylerden birisi. Mümkünse yanında içecek veya okuyacak bir şeyler. Favori listem ise aşağıdaki gibi.

1- Dire Straits Alchemy - Bira
2- Michael Buble - Kırmızı Şarap
3- Pink Martini veya Vaya Con Dios - Mümkünse tatil sabahı - Kahve , gazete puro veya pipo
4- Chill out un her türlüsü - Battaniye - Uyku
5- Simply Red ve Depeche Mode - Dergi

En son yine işe çıkmadan önce Sultans of swing in gitar solosunu dinledim. Takside gülümsediğimi farkettim. Sizin de varsa bir ilk 5 iniz onları da alalım.

Uyku ne tarafa düşer usta?

Osman Kenobi — Sat, 05 Apr 2008 10:13:03 +0000

Korkuyorum. Bir gün uyanacağım ve hiç uyuyamayacağım diye. Her sabah “Şu projeyi bitirmem lazım” diye uyanıyorum. Huzurlu uyku uyuyabildiğim gece sayısı bu yıl iki elin parmaklarını geçmez. Her zaman bir yerlere yetişmem, ya da bir şeyi yetiştirmem gerekiyor çünkü. Bütün bunların üstüne evdeki “ah-pek-uslu-kısırlaştırıldıktan-sonra” hayvanının ciyaklamaları artık uyumaya karar verdiğim, “Bugün işe geç gideyim skerim projesini de işini de” dediğim bir günde sinir zıplatıp ister istemez evi erken terk etmenize yol açabiliyor.

İş yetiştirmek zorunda olmadığım bir gün gelse. Dışarıda tıpır tıpır yağmur yağsa. Ya da yeni kesilmiş çimen kokularının odayı doldurduğu bir öğleden sonrası olsa. Panjur-perde yarıya kadar inik olsa. İşte o loşlukta “Uyku kardeşim ver elini”.